مردی به خدمت امام ما صادق (ع) رسید و عرض کرد: آیا به هنگام عبادت خدای را دیرار کرده ای ؟

فرمودند : من تا خدای را نبینم عبادتش نمی کنم . عرض کرد : چگونه او را دیده ای ؟ فرمودند : دیدگان ظاهر اورا نبینند ولی چشم های دل از راه حقیقت ایمان دیدارش کنند و او را با مردم قیاس نتوان نمود . بدون تشبیه به چیزی معروف و شناخته شده است .

قتیبه از یاران امام جعفر صادق (ع) می گوید : برای عیادت از فرزند بیمار امام (ع) به منزل آن حضرت رفته بودم . امام را جلوی منزل دیدار کردم که افسرده و محزون بود . حال کودک را جویا شدم فرمود : به خدا سوگند او رفتنی است آنگاه داخل منزل شد و پس از مدتی بیرون آمد در حالی که اندوهش تسکین یافته بود . من امیدوار و خوشحال شدم و گمان کردم بیمار بهبود یافته است . بار دیگر حال کودک را پرسیدم فرمود : از دنیا رفت .

با شگفتی گفتم : فدایت شوم . هنگامی که زنده بود غمگین و افسرده بودید و اینک که فوت کرده است اندوهگین نیستید ؟

فرمود : ما خاندانی هستیم که پیش از مصیبت اظهار نگرانی می کنیم ولی چون قضای الهی وقوع یابد . راضی به رضای خدا و تسلیم امر اوییم.

حشام بن سالم گوید : امام صادق (ع) چون عمامه بر سر می بست و پاسی از شب می گذشت  انبانی می گرفت که در میان آن نان و گوشت و پول بود و آن را به گردن خود می آویخت و بعد به نزد حاجتمندان اهل مدینه می رفت و آن چه در میان انبان بود بین آنان تقسیم می کرد و کسی او را نمی شناخت . هنگامی که امام صادق در گذشت و حاجتمندان مقرری مقسومه شب ها را از دست دادند  دانستند که آن مرد ایثارگر و سخاوتمند ابوعبداله جعفر بن محمد (ع) بوده است .

مالک بن انس می گوید : امام صادق (ع) از یکی از سه خصلت خالی نبود : یا روزه دار بود یا قائم به عبادت و یا مشغول به ذکر . او از بزرگان عباد و اکابر زهاد و از کسانی بود که از خوف و خشیت حق تعالی برخوردار بود . آن بزرگوار زیاد حدیث می گفت . خوش مجلس بود و وقتی می خواست بگوید : قال رسول الله صلی الله علیه و آله رنگش تغییر می کرد . گاهی سبز و گاهی زرد به حدی که شناخته نمی شد .

باز از راه شهادت غم رسید

بر زمین و آسمان ماتم رسید